Dziś 27 kwietnia 2017   Witam Cię bardzo serdecznie Gościu miły
 
 Menu:
 Strona Główna
 
 Wiersze, proza, inne
 Ważne dokumenty, teksty
 Ministrant
 Nasze artykuły o Diakonacie
 Diakon Stały
 Modlitwy
 Odeszli do Pana

Od 3 grudnia 2005 jesteś
gościem.
Aktualnie: 1


Zagłosuj na stronę :)
Pamiętaj nazwę i głosuj na: "SERWIS KEFAS"


     ..:: Serwis Kefas wita serdecznie ::..

 "A kto by chciał Mi służyć, niech idzie za Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie i mój sługa. A jeśli ktoś Mi służy, uczci go mój Ojciec." (J 12,26)

Nasze spotkanie tutaj to nasza nadzieja na lepsze jutro, to wiara że będzie lepiej i bezpieczniej, to w końcu miłość, która była, jest i będzie. 
Życzę Wam możliwości odczucia tej wyjątkowej obecności Boga pośród nas, ludzi.

 

Szczęść Boże!

Administrator

 

 

Pamiętajmy, że bez Boga jesteśmy jak ścięty kwiat, nie mający szans na odrodzenie...

     ..:: Modlitwa internauty ::..

Wszechmogący Boże, który stworzyłeś nas na Swój obraz i podobieństwo oraz nakazałeś poszukiwać dobra, prawdy i piękna, proszę Cię przez wstawiennictwo św. Izydora, abym kierował się do tych witryn internetowych, które są zgodne z Twoją wolą, a napotkanych internautów traktował z miłością i cierpliwością. Amen

Święty Izydorze: wspomagaj mnie.


     ..:: Szukaj w serwisie ::..
 
Twoja wyszukiwarka


     ..:: Patron dnia ::..
COME É CONOSCENSA - Diakonat stały

List okólny COME É CONOSCENSA w: Diakonat stały. Dokumenty Soboru Watykańskiego II i Stolicy Apostolskiej. Bibliografia. Pod redakcją ks. Ryszarda Selejdaka. Częstochowa 2004. s. 75-79.

KONGREGACJA EDUKACJI KATOLICKIEJ
OKÓLNIK DO NAJPRZEWIELEBNIEJSZYCH
PRZEDSTAWICIELI PAPIESKICH
COME É CONOSCENSA
O FORMACJI KANDYDATÓW DO
DIAKONATU STAŁEGO

Najprzewielebniejszy Księże !

JAK WIADOMO Najprzewielebniejszemu Księdzu, Ojciec Święty w liście apostolskim Sacrum diaconatus ordinem udzielił, zgodnie z życzeniem wyrażonym na Soborze Watykańskim II, zezwolenia na przywrócenie w Kościele Łacińskim diakonatu stałego.
Od chwili, gdy niektóre Konferencje Episkopatu poprosiły Stolicę Apostolską o takie zezwolenie dla swoich krajów, koniecznym i pilnym staje się określenie pewnych norm dla przygotowania kandydatów do diakonatu stałego.
Pierwszy krok, jaki ma uczynić każda Konferencja Episkopatu, powinien polegać w przypadku, jeśli tego jeszcze nie dokonano, na mianowaniu komisji ekspertów, która dogłębnie badać będzie problem zgodnie z potrzebami własnego kraju, aby stwierdzić, czy istnieją poważne powody przemawiające za wprowadzeniem tej nowej instytucji i w jaki sposób możnaby ją skutecznie wprowadzić w życie.
Dobrze jednak będzie, jeśli przy takich badaniach uwzględni się pewne podstawowe zasady, wskazane już w cytowanym motu prioprio.
Ponieważ stajemy wobec problemu nowego dla naszych czasów, ustalenie a priori jakiegoś ratio studiorum i programu formacji kandydatów do diakonatu stałego nie jest kwestią pozbawioną trudności.
Przede wszystkim należy określić funkcje właściwe diakonowi, będącemu pośrednikiem między kapłanem a wiernymi; funkcje te są różnie określane przez różne Konferencje Episkopatu, jak to już miało miejsce podczas dyskusji w auli soborowej.

Ponadto trzeba brać pod uwagę, że kandydaci do diakonatu mogą być dwojakiego rodzaju, jak przewiduje Sobór (por. Lumen gentium 29) i motu proprio; mogą nimi być młodzieńcy pragnący żyć w celibacie oraz mężczyźni w pewnym wieku, już żonaci i mający zawód czy zatrudnienie. Inna różnica dotyczy prze-znaczenia diakonów; nie można wymagać takiej samej formacji dla diakonów przeznaczonych na misje czy do krajów jeszcze rozwijających się i dla tych, którzy będą mieli pełnić swoje funkcje w krajach o pewnej cywilizacji i o dość wysokiej kulturze.
Do każdej zatem Konferencji Episkopatu należy określenie typu - czy typów - diakonatu, jakie wydają się bardziej odpowiadać potrzebom jej kraju, a w kon-sekwencji przygotowania, jakiego trzeba będzie im udzielić.
Gdy wziąć pod uwagę różne typy formacji, wynika stąd, że schematy pro-gramów studiów również muszą być różne.
Dla młodzieńców pragnących żyć w celibacie powinno się pomyśleć o utworzeniu odrębnych instytutów z kursami dość dobrze zorganizowanymi i z formacją duchową, przygotowującą kandydatów do przyszłej posługi diakońskiej. Natomiast dla mężczyzn już żonatych kursy winny być do pogodzenia z obowiązkami zawodowymi, a zatem można będzie organizować kursy wieczo-rowe lub dłuższe czy krótsze tygodnie studiów. Dla tej drugiej kategorii kandy-datów trzeba brać pod uwagę kulturę już zdobytą i w takim przypadku kursy mogą być bardziej przyspieszone; natomiast dla innych, którzy mają tylko wykształcenie podstawowe, przygotowanie wymagać będzie z pewnością dłuższego czasu. W każdym razie należy bezwzględnie wykluczyć przygotowanie po-śpieszne czy powierzchowne, ponieważ zadania diakonów, zgodnie z tym, co zostało ustalone w Konstytucji Lumen gentium (art. 29) i w motu proprio (art. 22), są tak ważne, że wymagają formacji rzetelnej kompetentnej.
Diakoni bowiem mają przygotowywać do chrztu katechumenów; wyjaśniać i komentować słowo Boże przez kazania; przygotowywać wiernych do małżeństwa i zachowywać wszystko, co reguluje sprawowanie tego sakramentu; zastępować kapłana, gdy go brakuje.

To wszystko zakłada formacje doktrynalną, która przewyższa formację zwy-kłego katechety i w pewnym sensie jest analogiczna do formacji kapłana.
Kursy zatem powinny obejmować studiowanie:

a). Pisma Świętego z wszystkimi wiadomościami, które pozwolą , by diakoni byli w stanie rozumieć i wyjaśniać wiernym słowo Boże dla postępu w życiu duchowym. Diakon winien zatem, pod nieobecność kapłana, być w stanie wy-głosić homilię i przewodniczyć Liturgii Słowa.

b.) dogmatu. Studium takie może być podobne do tego, jakie jest przewidziane w instytutach katechetycznych przeznaczonych dla zakonników niekapłanów. Będzie można wziąć za przykład studium odbywane przez Braci Szkół Chrześci-jańskich czy na wyższych kursach religijnych dla świeckich o pewnej kulturze. Ich ustawienie będzie musiało zresztą być w większym stopniu biblijne i keryg-matyczne; z pewnością będzie można pominąć części zbytnio dotyczące kon-trowersji , wspominając jednak o tej problematyce poprzez lekturę wybranych fragmentów Ojców Kościoła, teologów i autorów ascetycznych.

c. ) moralności, dotyczące pogłębienia moralności indywidualnej, społecznej i politycznej, przynajmniej na poziomie katechetów czy kursów prowadzonych dla członków Akcji Katolickiej.

d.) prawa kanonicznego zwłaszcza, gdy chodzi o małżeństwo; studium to winno obejmować duszpasterstwo związane ze sposobem przygotowania wiernych do przyjęcia tego sakramentu.

e.) liturgii, co, na ile to możliwe, włączyć należy do kursu dogmatyki i co obej-muje również wiadomości dotyczące sprawowania świętych ceremonii.

f.)nauczania przedmiotów praktycznych, które przygotowałyby kandydatów do pewnych posług związanych z tymi święceniami jak na przykład: psychologii, pedagogiki katechetycznej, retoryki, śpiewu kościelnego sposobu funkcjonowa-nia organizacji katolickich, administracji kościelnej, sposobu prowadzenia reje-strów chrztu, bierzmowania, sakramentu małżeństwa, itd.

Chociaż nie należy usilnie wymagać od przyszłych diakonów całego kom-pleksu dyscyplin, które stanowią bezwzględne wyposażenie dla aspirantów do kapłaństwa (jak historia Kościoła, kompletny kurs prawa kanonicznego, filozo-fia), tym niemniej w pewnych regionach, a zwłaszcza dla diakonów, którzy będą mieli pełnić swoją posługę w miastach, dobrze będzie, by uzupełnili swoją for-mację kulturalną tymi dyscyplinami, których wymagają specyficzne sytuacje lokalne, jak na przykład studium religii pogańskich, ekumenizm, kompleks kwe-stii filozoficznych, zwłaszcza będących bardziej w modzie, studium pewnych problemów ekonomicznych, politycznych itd. ·
Będzie zatem należało do biskupów każdego kraju przewidzieć, jakiego kompleksu dyscyplin wymaga posługa diakońska na ich terytorium.
Ponadto trzeba uwzględnić, że formacja kulturalna nie kończy się ze świę-ceniami diakonatu, ale trzeba przewidzieć formację "permanentną", czyli stałą, z kursami doskonalenia wiedzy dla diakonów albo z udziałem w tygodniach stu-diów przeznaczonych dla kapłanów.
Niech Najprzewielebniejszy Ksiądz będzie tak dobry i przedstawi te nasze wskazania przewodniczącemu Konferencji Episkopatu danego kraju, aby doszło - jeśli biskupi uznają to za stosowne - do utworzenia wyżej wspomnianej komisji ekspertów, która służyć będzie samej Konferencji w studiowaniu tego ważnego problemu. Ponadto niech Ksiądz, powiadamiając wspomnianego przewodniczą-cego, o tym co wyżej, zechce łaskawie poprosić go, by powiadomił nas o tym, co w danym kraju już aktualnie zostało postanowione, gdy chodzi o diakonat stały, a przede wszystkim, o ewentualnych inicjatywach podjętych celem przygotowa-nia stałych diakonów.

Pozwalamy sobie wreszcie po bratersku zachęcić najprzewielebniejszego Księ-dza, by stale nas informował na ten temat, ponieważ ta święta dykasteria pra-gnie być na bieżąco w tym , co dzieje się w kraju, gdzie Ksiądz pełni swą służbę, gdy chodzi o tę nową dziedzinę, jaka otwiera się w organizacji Kościoła.
Dziękując już teraz za fatygę, jakiej Księdzu przysparzamy, z wyrazami szacunku i czci zapewniamy, że jesteśmy oddani w Panu.

Gabriel Marie kard. Garonne
Giuseppe Schröffer, sekretarz


Rzym, 16 lipca 1969 roku.

 

  

  Święci co dnia
 Teksty różne
 Rok kościelny 100 lat temu
 Ofiara Mszy Świętej 100 lat temu
 Filologia Biblii
 Ważne i dobre strony
 Teksty na niedzielę
  Kontakt
   Napisz list